395px

O Fim do Infinito

Zea Mays

Infinituaren Amaiera

Ikustezina naizen momentu hauetan
Nire hegalak zabaltzen hasten naiz
Besarkatzen nauen urdin deep hodeitsu batek
Haizearekin narama
Eta koloreak pizten dira, laranjak, gorri eta moreak.
Margoztear dagoen pintura bat da

Itsasaldeko haizeak dakarren arnasak
Gorantz zuzentzen ditu nire hegoak
Eta atmosferako mikrousainak odolean sartzen dira

Utz nazazu ametsetan, espazioa ere ukitu dut eta

Metalezko txorien besoetan
Hasten naiz dantzan,
Eta korrika noa kartela irakurtzen dudanean,
Ezin da ibili hegaletan.

Puztu eta lehertu egin naiz
Eta nire zatiak ez dira ikustezinak
Lurrera buruz behera bota dira
Harezko gazteluak egitera

Utz nazazu ametsetan, espazioa ere ukitu dut eta
Utz nazazu ametsetan, infinituaren amaiera aurkitu dut eta.

O Fim do Infinito

Vejo que neste momento que sou
Começo a abrir minhas asas
Um céu profundo e azul que me abraça
Estou com o vento
E as cores se acendem, laranja, vermelho e roxo.
É uma pintura prestes a ser feita

A brisa do litoral traz a respiração
Levanta minhas asas para cima
E os micro-odores da atmosfera entram no meu sangue

Deixe-me sonhar, eu também toquei o espaço e

Nos braços de pássaros metálicos
Começo a dançar,
E vou correndo quando leio o cartaz,
Não dá pra andar com as asas.

Eu estou inflado e estou prestes a estourar
E minhas partes não são visíveis
Foram jogadas de cabeça para baixo no chão
Para fazer castelos de areia

Deixe-me sonhar, eu também toquei o espaço e
Deixe-me sonhar, eu encontrei o fim do infinito.

Composição: Zea Mays