Parijsstraat 84
een nieuwe schoendoos gekocht, en die komt me nu mooi van pas,
voor alles wat niet mee mag, wat niet alleen van mij is,
kleine dingen, cadeautjes en herinneringen: het heeft hun beste tijd gehad.
en ook de post blijft hier, op dit adres: Parijsstraat 84,
een naam en een nummer is al wat rest.
ik lees die oude ansichtkaart, misschien wel voor de tiende keer.
het handschrift herken ik uit duizenden, het handschrift van oud zeer.
ik verzamel al haar postkaarten en met een glimlach leg ik ze neer.
want de jongen voor wie ze bestemd waren, die woont hier allang niet meer.
hij is vertrokken op een grijze zondag in september,
oktober, november, een maandag in april
oOp een woensdag wintermiddag, met stralende zon
een maand voordat de lente begon, hij liet het licht en de radio aan.
de huur tot juni vooruit betaald, nu drie jaar geleden,
is hij zonder iets te zeggen weggegaan.
dus de post blijft hier, op dit adres: Parijsstraat 84
want misschien komt hij volgend najaar weer
ik lees die oude ansichtkaart misschien wel voor de honderdste keer.
het handschrift herken ik uit duizenden, het is het handschrift van oud zeer.
Ii verzamel al haar postkaarten en met een glimlach leg ik ze naast me neer.
want de jongen voor wie ze bestemd waren, die woont hier al een hele poos niet meer.
bij Parijsstraat 84 stopt een taxi voor de deur
een vrouw stapt uit, ze krijgt haar koffers aangereikt,
parijsstraat 84 heeft een zolder vol dozen
met de post van vier generaties vorige bewoners
ze leest die oude ansichtkaart misschien pas voor de allereerste keer
het handschrift herkent ze uit duizenden, het is het handschrift van oud zeer
ze verzamelt alle postkaarten en glimlachend legt ze ze naast elkaar neer.
want de jongen voor wie ze geschreven waren die woonde hier al een hele poos niet meer.
Rua Paris 84
comprei uma nova caixa de sapatos, e agora ela tá me ajudando bem,
para tudo que não pode ir, que não é só meu,
coisinhas, presentes e lembranças: já teve seu melhor momento.
e também a correspondência fica aqui, neste endereço: Rua Paris 84,
um nome e um número é tudo que resta.
leio aquele velho cartão-postal, talvez pela décima vez.
o jeito de escrever eu reconheço entre milhares, é a letra de uma dor antiga.
coleciono todos os cartões dela e com um sorriso os coloco ao meu lado.
pois o garoto para quem eram destinados, já não mora mais aqui faz tempo.
ele partiu em um domingo cinza de setembro,
outubro, novembro, uma segunda em abril.
uma quarta-feira de inverno, com sol brilhando,
um mês antes da primavera começar, ele deixou a luz e o rádio ligados.
a aluguel até junho já pago, faz três anos,
e ele foi embora sem dizer nada.
então a correspondência fica aqui, neste endereço: Rua Paris 84,
pois talvez ele volte no próximo ano.
leio aquele velho cartão-postal talvez pela centésima vez.
o jeito de escrever eu reconheço entre milhares, é a letra de uma dor antiga.
coleciono todos os cartões dela e com um sorriso os coloco ao meu lado.
pois o garoto para quem eram destinados, já não mora mais aqui há um bom tempo.
na Rua Paris 84, um táxi para na porta,
uma mulher desce, ela recebe suas malas,
a Rua Paris 84 tem um sótão cheio de caixas
com a correspondência de quatro gerações de moradores anteriores.
ela lê aquele velho cartão-postal talvez pela primeira vez,
o jeito de escrever ela reconhece entre milhares, é a letra de uma dor antiga.
ela coleciona todos os cartões e sorrindo os coloca lado a lado.
pois o garoto para quem foram escritos, já não mora mais aqui há um bom tempo.