Beklagenswaardig Bestaan
Hoe hatelijk toch is de verspilling van het vlees
Verderfelijke mensheid immer falend
Prijs daarom de woekerende gezwellen
Lof alom voor de plagen die de mens teisteren
Hoe zoet te weten dat het grote sterven naakt
Dat het verval onstuitbaar voort maakt
Ik zie de lichamen stuiptrekkend kruipen
Door hun eigen vuil voortbewegend
Kermend van pijn en ellende
Straten als een massagraf
Waar de mens ligt te sterven
De kankers straffen de mens voor zijn zwakte
Een misselijke lucht van verrotting ligt als een mistdeken over het ganse land
Ledematen rotten aan de nog levende lichamen die langzaam verdrinken in een moeras van zwarte etter
Holle ogen staren naar de hemel
Tot de nazarener smekend
Kom! Sterf met ons!
Uw hemelse goud is slechts roest en uw engelen zijn reeds gevallen
Sterf met ons en laat de herinnering aan de mens vervagen als een kwade droom
Existência Lamentável
Como é odioso o desperdício da carne
A humanidade corrupta sempre falhando
Por isso, louve os tumores que crescem
Glória a todos os flagelos que atormentam o homem
Quão doce é saber que a grande morte é nua
Que a decadência avança sem parar
Vejo os corpos se contorcendo e rastejando
Movendo-se em meio à própria sujeira
Gritando de dor e sofrimento
Ruas como um cemitério em massa
Onde o homem está prestes a morrer
Os cânceres punem o homem por sua fraqueza
Um cheiro nauseante de podridão paira como um manto sobre toda a terra
Membros apodrecem nos corpos ainda vivos que lentamente afundam em um pântano de pus negro
Olhos ocos encaram o céu
Até que o nazareno implore
Vem! Morra conosco!
Seu ouro celestial é apenas ferrugem e seus anjos já caíram
Morra conosco e deixe a memória do homem se apagar como um pesadelo ruim