Levensverachting
Laat de dag dat ik geboren ben vergaan
Laat die dag een dag van duisternis worden
laat God in de hemel er geen acht op slaan.
Laat die dag niet baden in het licht
Laat het diepste donker hem omhullen
een dichte wolk hem bedekken
en een zonsverduistering hem teisteren
Laat het donker die nacht wegnemen
zodat hij geen dag van het jaar vergezelt
en geen plaats vindt in de reeks van maanden
Laat die nacht onvruchtbaar worden
een nacht waarin geen vreugdekreet opklinkt
Laten zij die het licht wekken die dag vervloeken
zij die het wagen om Leviathan te verstoren
Zelfs de ochtendsterren zullen niet verschijnen
die dag verwacht vergeefs de komst van het licht
en zal nooit de wimpers van het morgenrood zien
Hij opende de deuren van mijn moeders buik
hij hield het ongeluk niet voor mij verborgen
Waarom ben ik niet in haar schoot gestorven
niet gestikt toen ik ter wereld kwam
Hadden knieën mij maar niet ontvangen
en borsten mij maar niet gezoogd
Dan zou ik nu geborgen in de aarde liggen
Was ik maar als een misgeboorte weggestopt
als een kind dat het licht nooit heeft gezien
Ik heb geen ander voedsel dan verdriet
mijn klachten stromen in een vloed van tranen
Wat ik vreesde, komt nu over me
wat mij angst aanjoeg, heeft me getroffen
Ik vind geen vrede, vind geen kalmte
mijn rust is weg - onrust bevangt mij
Desprezo pela Vida
Deixe o dia em que nasci se apagar
Deixe esse dia se tornar um dia de escuridão
Deixe Deus no céu não prestar atenção.
Deixe esse dia não se banhar na luz
Deixe a escuridão mais profunda o envolver
Uma nuvem densa o cobrir
E um eclipse solar o atormentar
Deixe a escuridão levar aquela noite
Para que ele não acompanhe nenhum dia do ano
E não encontre lugar na sequência dos meses
Deixe aquela noite ser estéril
Uma noite em que nenhum grito de alegria ecoa
Que aqueles que despertam a luz amaldiçoem aquele dia
Aqueles que se atrevem a perturbar Leviatã
Até as estrelas da manhã não aparecerão
Aquele dia espera em vão pela chegada da luz
E nunca verá os raios do amanhecer
Ele abriu as portas do ventre da minha mãe
Ele não escondeu a desgraça de mim
Por que não morri em seu seio
Não me afoguei ao nascer
Se ao menos joelhos não me tivessem recebido
E se seios não tivessem me amamentado
Então eu estaria agora seguro na terra
Se eu tivesse sido escondido como um natimorto
Como uma criança que nunca viu a luz
Não tenho outra comida senão a tristeza
Minhas queixas fluem em uma enxurrada de lágrimas
O que eu temia agora vem sobre mim
O que me aterrorizava, me atingiu
Não encontro paz, não encontro calma
Meu descanso se foi - a inquietude me domina