De Regen Valt In Druppels Neer
De regen valt in druppels neer
en tekent om je hoofd
een krans van de kleurigste robijnen
de wind speelt met de snippers
van je laatste droom
tot ze aan de horizon verdwijnen
de meeuwen draaien kringen in de grijze lucht
en schrijven tekens van een vaag verleden
wolken drijven om je heen
een onbekende vlucht
waar naartoe, ach niemand zal het weten
en jij loopt maar verder
maakt sporen in het zand
je loopt maar immer door
je kent geen rust
maar waar je ook gaat
en waar je ook vlucht
er is geen weg terug
nu breekt de zon door de wolken heen
streelt je huid en vliegt
langs je wimpers om weer te verdwijnen
en in het spelen van de golven
hoor je vaag een lied
dat je herkent maar nooit goed kon begrijpen
dan is er weer de stilte
het zwijgen om je heen
wanneer de wind zich plots weer heeft verscholen
en eenzaam blijf je achter
dan ben je weer alleen
verdwaald op alle vleugels van je dromen
en zo loop je maar verder
maakt sporen in het zand
je loopt maar immer door
je kent geen rust
maar waar je ook gaat
en waar je ook vlucht
er is geen weg terug
er is de kilte van de morgen
er is de warme nacht
er is het heimwee naar voorbije dagen
er is het wilde vuur van liefde
dat plots in je brandt
om dan even vlug weer te vervagen
er is de stilte van 't heelal
en heel ver langs de maan
kan je soms de oneindigheid vermoeden
maar alle woorden die je maakt
zijn zo klein, zo vaag
om te zeggen wat je soms kan voelen
en zo loop je maar verder
het duizelt in je hoofd
je loopt maar immer door
je kent geen rust
maar waar je' ook gaat
en waar je ook vlucht, nee er is geen
weg terug
A Chuva Cai em Gotas
A chuva cai em gotas
E desenha ao seu redor
Uma coroa de rubis coloridos
O vento brinca com os pedaços
Do seu último sonho
Até que desapareçam no horizonte
As gaivotas fazem círculos no céu cinza
E escrevem sinais de um passado vago
Nuvens flutuam ao seu redor
Um voo desconhecido
Para onde, ah, ninguém saberá
E você continua a andar
Deixando marcas na areia
Você segue em frente
Não conhece descanso
Mas onde quer que vá
E para onde quer que fuja
Não há como voltar
Agora o sol rompe as nuvens
Acaricia sua pele e voa
Pelas suas pestanas para desaparecer de novo
E no brincar das ondas
Você ouve vagamente uma canção
Que reconhece, mas nunca conseguiu entender
Então vem o silêncio
O silêncio ao seu redor
Quando o vento de repente se esconde de novo
E você fica sozinho
Então você está novamente só
Perdido em todas as asas dos seus sonhos
E assim você continua a andar
Deixando marcas na areia
Você segue em frente
Não conhece descanso
Mas onde quer que vá
E para onde quer que fuja
Não há como voltar
Há o frio da manhã
Há a noite quente
Há a saudade dos dias passados
Há o fogo selvagem do amor
Que de repente arde em você
Para então rapidamente se apagar
Há o silêncio do universo
E bem longe, ao lado da lua
Você pode às vezes pressentir a eternidade
Mas todas as palavras que você cria
São tão pequenas, tão vagas
Para dizer o que você às vezes pode sentir
E assim você continua a andar
A cabeça gira
Você segue em frente
Não conhece descanso
Mas onde quer que vá
E para onde quer que fuja, não, não há
Como voltar