Ja, Olcha

Eu, amieiro

Ja, Olcha

À minha frente - água, corrente lentaPrzede mną – woda, powolny nurt
lama turva de lama turva,toczy się - mętna borowin rdza,
troncos cinzentos ao redor, almofadas de musgo,wokół pnie szare, poduchy mchów,
neles eu - um amieiro entre minhas irmãs.na nich ja - olcha wśród swych sióstr.
Atrás de nós pântanos, pântanos,Za naszymi plecami moczary, bagniska,
que há muito apagam as luzesktóre już dawno pogasiły światła,
onde por anos nada queima velas à noitegdzie od lat nic nie pali świeczek w nocy
e apenas flores amarelas brilham nos pântanos.i tylko żółte kwiaty błyszczą na mokradłach.
Na casca, o toque de duas mãos quentes,Na korze dotyk dwóch ciepłych rąk,
sentir a vida jovem tão perto de mimczuć młode życie, tak blisko mnie,
como depois que a casca rachada começa a subir,jak po spękanej korze zaczyna się piąć,
nos galhos o ninho serpenteia como pássaros.w gałęziach gniazdo jak ptaki uwije.
E o farfalhar de cartas com folhas trêmulasI szelest kart z drżącymi liśćmi
confusozmiesza się do cna,
quando ele lê as palavras daquelesgdy będzie czytać słowa tych,
que há muito se foram ...których dawno nie ma...
Apenas um leve traço deles permaneceu, como um cheiro fracoPozostał po nich tylko nikły ślad, jak słaby zapach
o grande rio que uma vez fluiu através do vale,wielkiej rzeki, co niegdyś płynęła doliną,
onde agora a névoa eterna floresce sobre o pântano.gdzie teraz nad moczarem kwitnie wieczna mgła.
E ele escreverá suas próprias palavras em resposta,I będzie pisać własne słowa w odpowiedzi,
tentando vincular a eternidade a um pensamento imaturo.próbując niedojrzałą myślą wieczność spętać.

E o lúpulo enrola o tronco,A chmiel się po pniu wije,
pula o porta-malas ...chmiel się po pniu wije...
O tempo passa, a água flui, pessoas e animais,Czas płynie, płynie woda, ludzie i zwierzęta,
sob um céu vazio que você não se lembrará.pod pustym niebem które nie będzie pamiętać.

Eu costumava ser o mesmo.Kiedyś byłam taka sama.
Havia uma fome eterna no zumbido dos sucos.W szumie soków brzmiał wieczności głód.
(imortalidade!)(nieśmiertelność!)
Nos últimos anos, o sangue se concentrou,Lata przeszły, krew stężała,
menos e menos vida.życia coraz mniej.
(e sob a casca a sabedoria de muitos invernos)(a pod korą mądrość wielu zim)
De ossos de areia, de troncos de rocha negra,Z kości piach, z pni czarna skała,
no tempo de turfa solta, amaldiçoará os corpos dos musgos.w sypki torf czas zaklnie ciała mchów.
Uma voz calma de dentro do pântanoCichy głos z wnętrza bagna
- ondas mortas do rio.- fale martwych rzek.

Espirais de cem sóis desapareceram no nevoeiro.Stu słońc spirale znikły we mgle.
Ninguém mais se senta nos galhos das árvores.Już nikt nie siada w gałęziach drzew.
Talvez em algum lugar distante,Może gdzieś żyje, daleko stąd,
talvez ele tenha sido morto em uma multidão de sombras.a może zginął w tłumie cieni.

E o lúpulo enrola o tronco,A chmiel się po pniu wije,
pula o porta-malas ...chmiel się po pniu wije...
O tempo passa, a água flui, pessoas e animais,Czas płynie, płynie woda, ludzie i zwierzęta,
sob um céu vazio que você não se lembrará.pod pustym niebem które nie będzie pamiętać.

Inclino-me mais e mais sobre o chão molhado,Pochylam się coraz niżej nad podmokłą ziemią,
cara de casca enrugadatwarz pomarszczonej kory
Escondo as folhas nas minhas mãos.w dłoniach liści chowam.
Deixo meus olhos nebulososZamglony wzrok opuszczam
no mundo dos musgos redondos ...w świat okrągłych mchów...
logo vou encontrar minha eternidade láwkrótce odnajdę swoją wieczność tam
- a única imortalidade para corpos mortais ...- jedyną nieśmiertelność dla śmiertelnych ciał...

De ossos de areia, de troncos de rocha negra,Z kości piach, z pni czarna skała,
no tempo de turfa solta, amaldiçoará os corpos dos musgos.w sypki torf czas zaklnie ciała mchów.
Uma voz calma de dentro do pântanoCichy głos z wnętrza bagna
- ondas mortas do rio.- fale martwych rzek.