Miklabæjar-Sólveig

Vetrarmyrkur lá um sveitir
Vindur barði Miklabæ
Sólveig bar sitt böl í brjósti
Beisk var hennar ævileið

Oddur þjónaði við kirkju
Ástin varð að þungri raun
Mannamál og meinlegir dómar
Mörkuðu hennar æviskeið

Septembernóttin sökk í sortann
Svartviðri gekk yfir tún
Sólveig hvarf frá bæ og byggð
Síðan sást hún aldrei meir

Leitað var um mó og mela
Mýrar, gil og grýtta slóð
Hvorki fundust lík né leiði
Leyndin ein við tímann stóð

Miklabæjar-Sólveig
Hvert lá leið þín þessa nótt?
Miklabæjar-Sólveig
Hvað varð hulið, hvað fór hljótt?

Gröf þín fannst ei, gáta stóð
Enginn þekkti hinstu slóð
Konan hvarf úr heimi manna
Sögnin ein varðveitti hana

Sagnir færðu hana að veginum
Föla þar í vetrarkvöld
þar sem Oddur reið till bæjar
Óttinn festi þar sitt veld

Örlög hennar enginn þekkti
Engin slóð varð mönnum ljós
Árin ófu ugg úr sögnum
Óvissan varð þeirra rót

Þegar Oddur fannst þar látinn
Fékk sú saga aukið vald
Gamall uggur gróf sér dýpra
Festi rætur, varð að arf

Hefnd var eignuð horfinni konu
Hennar sök varð sögð sem sönn
Konan vék úr minni manna
Vofan tók þar hennar sess

Miklabæjar-Sólveig
Hvert lá leið þín þessa nótt?
Miklabæjar-Sólveig
Hvað varð hulið, hvað fór hljótt?

Gröf þín fannst ei, gáta stóð
Enginn þekkti hinstu slóð
Konan hvarf úr heimi manna
Sögnin ein varðveitti hana

Árin hlóðu sögn a sögu
Samt var konan sjálf a braut
Fólkið mundi vofuna betur
Heldur en hennar jarðnesk þraut

Óttinn eignaðist sitt líf
Orðrómurinn varð að dómi
Sólveig hvarf, en sagan lifði
Seig í skagfirskum rómi

Miklabæjar-Sólveig
Enn er spurt um þessa nótt
Miklabæjar-Sólveig
Örlög þín fóru með þér hljótt

Gröf þín fannst ei, gáta stóð
Glataðist þín hinsta slóð
Kona hvarf í Skagafirði
Vofan varð það sem eftir var